مطابق روایتی [1]، هر کدام از ایّام هفته متعلق به یک یا چند تن از معصومین(علیهم­ السّلام) است. در این بین روز یکشنبه متعلق است به امیرالمؤمنین علی(علیه­ السّلام) که در بخشی از زیارت ایشان در این روز می خوانیم:

«...یَا مَوْلاىَ یَا أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ، هَذاَ یَوْمُ الْأَحَدِ وَ هُوَ یَوْمُکَ وَ بِاسْمِکَ، وَ أَنَا ضَیْفُکَ فِیهِ وَ جارُکَ، فَأَضِفْنِى یَا مَوْلاىَ وَ أَجِرْنِى، فَإِنَّکَ کَرِیمٌ تُحِبُّ الضِّیافَةَ، وَ مَأْمُورٌ بِالْإِجارَةِ، فَافْعَلْ مَا رَغِبْتُ إِلَیْکَ فِیهِ، وَ رَجَوْتُهُ مِنْکَ...»[2]:

«ای مولای من، ای امیرمؤمنان، امروز روز یکشنبه و روز تو و به نام توست و من در این روز میهمان و پناهنده به تو­ام، ای مولای من، از من پذیرایی کن و مرا پناه ده، چه همانا تو کریمی و مهمان ‌نوازی را دوست می‌داری و از سوی خدا مأمور به پناه دادنی، پس خواهشی را که برای آن در این روز بسوی تو میل نمودم و آن را از تو امید دارم را بر آورده ساز.»

همانطور که هر یکشنبه میهمان امیرالمؤمنین(علیه ­السّلام) هستیم، در تمام ماه رجب نیز بالخصوص میهمان آن حضرت بوده و سر سفرۀ احسانشان نشسته ­ایم.

خاطر ما آسوده است که خوب میزبانی داریم و او خود به خوبی می­داند که چگونه از میهمانانش پذیرایی کند. نگرانی ما از بهره بردن خودمان از فرصتهای ویژۀ این ضیافت علوی است. نگران آن هستیم که مبادا چشم باز کنیم و ببینیم که ماه رجب با تمام خوبی هایش دارد از ما خداحافظی می­ کند و ماه شعبان از راه می رسد، اما آن طور که باید و شاید از ماه امیرالمؤمنین(علیه ­السّلام) استفاده نکرده ­ایم.

#پرونده_ویژه

#ماه_رجب

_____________________

[1] بحار الانوار، ج 99، ص 210.

[2] همان، ص212.